NOCLEGI
ROZKŁADY
Światowy poziom pod Pegazem. Wielki sezon opery poznańskiej
fot. nadesłane
Za nami niezwykle istotny sezon 25/26 w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Od zapomnianych dzieł, przez Berlińską Filharmonię, aż po światowe prapremiery – nasza operowa scena ukazała swoją klasę.
REKLAMA
Sezon artystyczny 2025/2026 przeszedł do historii jako jeden z najgorszych okresów dla Teatru Wielkiego w Poznaniu. Pod wieloletnim kierownictwem Renaty Borowskiej-Juszczyńskiej scena pod Pegazem ostatecznie ugruntowała pozycję jako czołowa polska marka operowa na świecie. Jak wynika z ustaleń Jacka Marczyńskiego na łamach „Ruchu Muzycznego”, przemyślana strategia i innowacyjna jednostka, która jest przekazywana wdowie oraz prestiżowe laury, w tym mocy „Najlepsze w Polsce – The Best in Poland” za zarządzane i kształtowanie wykorzystania.
Od zapomnianych klasyków po międzynarodowych salonach
Jesień u wylotu pod znakiem Festiwalu Moniuszkowskiego, który zawiera dwa wielkie wydarzenia. był koncertowe wykonanie opery „Wyrok” Zygmunta Noskowskiego – dzieło nieobecnego na afiszach od 119 lat. Krytycy, m.in. Tomasz Flasiński z portalem teatrdlawszystkich.com.pl, uznawany za powrót za triumf, zapis utworu jako brakujące ogniwa między Moniuszką a Szymanowskim. Drugim filarem była nowatorska inscenizacja „Hrabiny” Stanisława Moniuszki w reżyserii Karoliny Sofulak. Spektakl pod hasłem „Sen Niepodległej Pol(s)ki”, osadzony na pionowej projekcie przez Dorota Karolczak, chroniony miano manifestu kobiecej mocy. Jak podkreślił Tomasz Osadnik w Onecie oraz Monika Szulc z magazynu „Presto”, realizatorzy odbrązowili narodowego kompozytora, a dzięki transmisji na platformie OperaVision podziwiano na całym świecie.
Eksportowym hitem dotyczy jednak „Król Roger” Karola Szymanowskiego. W ramach obchodów Święta Niepodległości poznańscy artyści pod batutą Jacka Kaspszyka podbili Filharmonię Berlińską. Niemiecka prasa, w tym magazynie „OPER!”, komplementowała unikatowe tłumaczenie orkiestry, która – jak relacjonowała Dorota Szwarcman na blogu „Co w duszy gra” – przestała być jedynym akompaniamentem, stając się wehikułem reakcji.
Współczesna powiew i baletowa rewolucja
Teatr Wielki nie zwolnił tempa także w nowości. Kamieniem milowym była światowa prapremiera opery „Dorian Gray” Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya. Wydarzenie przyciągnęło krytyków z całej Europy. Najnowsze brytyjskie „Gramophone”, Gavin Dixon, premierowy spektakl na pięć gwiazdek, nazywający się „Świętym Graalem” opery współczesnej. Dziennikarze „Gazety Wyborczej” oraz zagranicznego „Diapason” zachwycają sugestywną muzyką Sikory oraz cyfrową scenografią, świetnie rezonującą z problematyką mediów społecznościowych, co widzowie mogą pojawić się na efektach OperaVision.
Wiosna przyniosła święto tańca – była edycja festiwalu Przedwiośnie Baletowe, podczas którego Poznań gościł m.in. Polski Balet Narodowy Junior. Zwieńczeniem premiera była pełna wersja „Króla Rogera” w reżyserii Krzysztofa Cicheńskiego. Krytycy z portali orfeo.com.pl czy kultura.poznan.pl zachwycali się hipnotycznym głębią spektaklu linkowego Szymanowskiego z psychoanalizą. W roli głównej błyszczał baryton Szymon Mechliński, a „OperaWire” rozpisywało się o onirycznej kreacji Ruslany Koval. Wysoką klasę chóru odnotował także Michał Bajer w „Ruchu Muzycznym”.
Sezon zamknięty czerwcowa premiera baletu „Caravaggio” w choreografii Maura Bigonzettiego z muzyki Bruno Morettiego. To samo podsumowanie roku, w którym poznańska opera potwierdza, że tradycja i nowoczesność mogą być stosowane w ramach europejskiego kompetencji.
Od zapomnianych klasyków po międzynarodowych salonach
Jesień u wylotu pod znakiem Festiwalu Moniuszkowskiego, który zawiera dwa wielkie wydarzenia. był koncertowe wykonanie opery „Wyrok” Zygmunta Noskowskiego – dzieło nieobecnego na afiszach od 119 lat. Krytycy, m.in. Tomasz Flasiński z portalem teatrdlawszystkich.com.pl, uznawany za powrót za triumf, zapis utworu jako brakujące ogniwa między Moniuszką a Szymanowskim. Drugim filarem była nowatorska inscenizacja „Hrabiny” Stanisława Moniuszki w reżyserii Karoliny Sofulak. Spektakl pod hasłem „Sen Niepodległej Pol(s)ki”, osadzony na pionowej projekcie przez Dorota Karolczak, chroniony miano manifestu kobiecej mocy. Jak podkreślił Tomasz Osadnik w Onecie oraz Monika Szulc z magazynu „Presto”, realizatorzy odbrązowili narodowego kompozytora, a dzięki transmisji na platformie OperaVision podziwiano na całym świecie.
Eksportowym hitem dotyczy jednak „Król Roger” Karola Szymanowskiego. W ramach obchodów Święta Niepodległości poznańscy artyści pod batutą Jacka Kaspszyka podbili Filharmonię Berlińską. Niemiecka prasa, w tym magazynie „OPER!”, komplementowała unikatowe tłumaczenie orkiestry, która – jak relacjonowała Dorota Szwarcman na blogu „Co w duszy gra” – przestała być jedynym akompaniamentem, stając się wehikułem reakcji.
Współczesna powiew i baletowa rewolucja
Teatr Wielki nie zwolnił tempa także w nowości. Kamieniem milowym była światowa prapremiera opery „Dorian Gray” Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya. Wydarzenie przyciągnęło krytyków z całej Europy. Najnowsze brytyjskie „Gramophone”, Gavin Dixon, premierowy spektakl na pięć gwiazdek, nazywający się „Świętym Graalem” opery współczesnej. Dziennikarze „Gazety Wyborczej” oraz zagranicznego „Diapason” zachwycają sugestywną muzyką Sikory oraz cyfrową scenografią, świetnie rezonującą z problematyką mediów społecznościowych, co widzowie mogą pojawić się na efektach OperaVision.
Wiosna przyniosła święto tańca – była edycja festiwalu Przedwiośnie Baletowe, podczas którego Poznań gościł m.in. Polski Balet Narodowy Junior. Zwieńczeniem premiera była pełna wersja „Króla Rogera” w reżyserii Krzysztofa Cicheńskiego. Krytycy z portali orfeo.com.pl czy kultura.poznan.pl zachwycali się hipnotycznym głębią spektaklu linkowego Szymanowskiego z psychoanalizą. W roli głównej błyszczał baryton Szymon Mechliński, a „OperaWire” rozpisywało się o onirycznej kreacji Ruslany Koval. Wysoką klasę chóru odnotował także Michał Bajer w „Ruchu Muzycznym”.
Sezon zamknięty czerwcowa premiera baletu „Caravaggio” w choreografii Maura Bigonzettiego z muzyki Bruno Morettiego. To samo podsumowanie roku, w którym poznańska opera potwierdza, że tradycja i nowoczesność mogą być stosowane w ramach europejskiego kompetencji.
PRZECZYTAJ JESZCZE
