Adam Białoszyński

Adam Białoszyński urodził się 18 grudnia 1890 roku w Poznaniu, gdzie spędził dzieciństwo. Około 1910 roku został powołany do niemieckiej marynarki wojennej. Podczas I wojny światowej służył na okręcie SMS „Preussen”, a w maju 1918 roku zdezerterował. Od listopada tego samego roku organizował IV Kompanię Marynarzy Powstańców Wielkopolskich. Jej żołnierze uczestniczyli w walkach w Poznaniu, między innymi o Fort VII, Dworzec Główny i lotnisko Ławica. W styczniu 1919 roku Białoszyński dowodził kompanią na froncie północnym; w walkach pod Rynarzewem został ciężko ranny.

Po zakończeniu powstania awansował do stopnia kapitana Wojska Polskiego. Dowodził III batalionem 73. Pułku Piechoty i uczestniczył w III powstaniu śląskim. Służbę czynną zakończył w 1928 roku, a wcześniej, w 1921 roku, ożenił się z Zofią Jagodzińską z Psarskich. W kolejnych latach zajmował się rolnictwem. W 1940 roku został z rodziną wysiedlony, a podczas pobytu na Lubelszczyźnie działał w Armii Krajowej. Wiosną 1945 roku wrócił do Psarskiego. Zmarł 12 lipca 1949 roku.

Na podstawie artykułu „Adam Białoszyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.