Aleksander Bniński

Aleksander Stanisław Rufin Bniński herbu Łodzia urodził się 26 listopada 1783 roku w Poznaniu, a zmarł 15 czerwca 1831 roku w Warszawie. Był polskim politykiem i funkcjonariuszem publicznym. W 1807 roku wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego. Dwa lata później został kapitanem i dowódcą kompanii w 3. Pułku Jazdy Galicyjsko-Francuskiej, tworzonym w Wielkopolsce. Brał udział w wojnie polsko-austriackiej, za co otrzymał Złoty Krzyż Orderu Wojskowego Księstwa Warszawskiego.

W 1809 roku został posłem na Sejm z powiatu obornickiego, a w 1811 roku posłem z departamentu poznańskiego. W 1812 roku należał do deputacji Rady Generalnej Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego do Napoleona. Od 1816 roku był dziedzicznym hrabią pruskim. W 1821 roku mianowano go senatorem-kasztelanem, a w 1828 roku zasiadał w Sądzie Sejmowym. Podpisał akt detronizacji Mikołaja I Romanowa. W lutym 1831 roku został ministrem spraw wewnętrznych Rządu Narodowego, a następnie komisarzem rządowym przy naczelnym wodzu.

Na podstawie artykułu „Aleksander Stanisław Bniński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.