Hermann Munk
Fizjolog, lekarz, wykładowca akademicki
- Urodzony
- 3 lutego 1839, Poznań
- Zmarł
- 1 października 1912, Berlin
- Zawody
- fizjolog, lekarz, wykładowca akademicki
Hermann Munk był niemieckim fizjologiem, lekarzem i wykładowcą akademickim, urodzonym 3 lutego 1839 roku w Poznaniu. Zmarł w 1912 roku w Berlinie. Był bratem Immanuela Munka. Studiował na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie oraz na Uniwersytecie w Getyndze.
W 1862 roku został Privatdozentem na Uniwersytecie w Berlinie, a w 1869 roku docentem. W 1876 roku objął profesurę fizjologii w berlińskiej uczelni weterynaryjnej. Od 1880 roku był członkiem zwyczajnym Pruskiej Akademii Nauk. Zajmował się przede wszystkim neurofizjologią i neuroanatomią. Wśród jego studentów byli Max Lewandowsky i Max Rothmann.
Munk publikował prace dotyczące między innymi pobudzenia nerwowego oraz funkcji kory mózgowej i móżdżku. W 1868 roku ukazały się jego „Untersuchungen über das Wesen der Nervenerregung”, a w 1881 roku „Ueber die Functionen der Grosshirnrinde”. Był żonaty z Olgą Jaffe, żyjącą w latach 1851-1914.
Na podstawie artykułu „Hermann Munk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.