Ignacy Stachowiak

Ignacy Stachowiak urodził się 2 stycznia 1910 roku w Poznaniu, a zmarł 21 listopada 1996 roku w Warszawie. Był harcerzem, nauczycielem, żołnierzem i oficerem Wojska Polskiego oraz myśliwym. We wrześniu 1939 roku dowodził obroną Białegostoku, a później służył w Armii Krajowej. Był członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody w latach 1949-1970 oraz łowczym Wojska Polskiego w latach 1951-1970. Przez ponad 30 lat zasiadał w Radzie Nadzorczej Spółdzielni „Jedność Łowiecka”, a w latach 1949-1996 należał do władz naczelnych Polskiego Związku Łowieckiego.

Działał na rzecz łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego, a także popularyzował wiedzę z tych dziedzin. Tworzył rozwiązania techniczne w strzelaniu do rzutków i współtworzył zasady wyceny trofeów łowieckich. Był autorem podręczników „Wycena trofeów łowieckich” oraz „Strzelectwo myśliwskie w Polskim Związku Łowieckim”. Otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal św. Huberta. Został uhonorowany tytułem Zasłużonego Obywatela Miasta Poznania. Spoczął na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Ignacy Stachowiak” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.