Lech Kaczmarek

Lech Kaczmarek urodził się 13 września 1909 roku w Poznaniu, w rodzinie mieszczańskiej. Uczył się w poznańskich szkołach, a następnie rozpoczął studia teologiczne w Gnieźnie i kontynuował je na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. W 1936 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski pracował jako prefekt w Gimnazjum Sióstr Urszulanek w Poznaniu. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Ujanowicach, gdzie prowadził tajne nauczanie i katechezę. Po wojnie wrócił do Poznania, gdzie pracował jako nauczyciel, wykładowca i sędzia w sądzie duchownym.

W 1959 roku został biskupem pomocniczym gdańskim, a w 1971 roku biskupem diecezjalnym gdańskim. W diecezji wykładał w seminarium duchownym i kierował referatem nauki chrześcijańskiej. Powołał między innymi Gdańskie Towarzystwo Teologiczne, Biskupi Sąd Duchowny i Gdańską Kapitułę Katedralną. Uczestniczył w II, III i IV sesji Soboru Watykańskiego II. Zmarł 31 lipca 1984 roku w Gdańsku i został pochowany w krypcie biskupów gdańskich w katedrze oliwskiej.

Na podstawie artykułu „Lech Kaczmarek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.