Leon Widermański

Leon Widermański (8 marca 1902 - 9 sierpnia 1965) był polskim szachistą, urodzonym i zmarłym w Poznaniu. Przez całe życie był związany z tym miastem: tam zdobywał wykształcenie, pracował jako księgowy i od lat 20. XX wieku uczestniczył w lokalnym życiu szachowym. W 1931 roku zdobył tytuł mistrza Poznania, a w 1939 roku został mistrzem Wielkopolski. Czterokrotnie zwyciężał w mistrzostwach Poznańskiego Klubu Szachistów: w 1934, 1935, 1946 i 1949 roku.

Występował także w turniejach krajowych. W 1936 roku zajął VII-VIII miejsce w eliminacjach mistrzostw Polski, co zapewniło mu udział w finale w Juracie w 1937 roku. Po wojnie awansował do finału mistrzostw Polski w Krakowie, rozgrywanego w 1948 roku. W ostatnich latach przed wojną działał w Poznańskim Klubie Szachistów i Okręgowym Związku Szachowym. Po wojnie kontynuował grę, a od początku lat 50. stopniowo ograniczał udział w turniejach. Zajmował się również popularyzacją szachów i szkoleniem młodzieży.

Na podstawie artykułu „Leon Widermański” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.