Mateusz Bembus

Mateusz Bembus (1567-1645) był polskim jezuitą, filozofem, pisarzem, teologiem katolickim i kaznodzieją. Urodził się w Poznaniu, gdzie zdobył wykształcenie w kolegium jezuickim, a później wykładał filozofię i teologię. W 1587 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Studiował teologię na Akademii Wileńskiej, a w 1596 roku przyjął święcenia kapłańskie.

W latach 1611-1618 był kaznodzieją króla Zygmunta III Wazy, obejmując to stanowisko po Piotrze Skardze. W swoich wystąpieniach bronił chłopów przed wyzyskiem, krytykował samowolę szlachty, sprzeciwiał się pojednaniu z innowiercami i popierał unię z prawosławiem. W latach 1620-1623 kierował poznańskim kolegium jezuitów, a w 1625 roku zarządzał polską prowincją zakonu jako wiceprowincjał. Był autorem między innymi łacińskiej tragedii „Antitemiusz” oraz dzieł „Kometa, to jest pogróżka z nieba” i „Wzywanie do jedności katolickiej narodu ruskiego”. Ostatnie lata spędził w Krakowie, gdzie zmarł w 1645 roku.

Na podstawie artykułu „Mateusz Bembus” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.