Stefan Andrzejewski

Stefan Marian Andrzejewski, oficer Wojska Polskiego, urodził się 5 września 1899 roku w Poznaniu. Ukończył tam szkołę handlową i działał w Towarzystwie Tomasza Zana. W 1917 roku został wcielony do armii pruskiej i walczył we Flandrii oraz we Francji, gdzie został ranny. Podczas powstania wielkopolskiego uczestniczył w walkach w Poznaniu, współtworzył artylerię powstańczą i brał udział w bitwie o Ławicę oraz starciach pod Szubinem, Kcynią, Paterkiem i Rynarzewem. W 1919 roku udał się na pomoc walczącym o Lwów, a w 1920 roku został ranny w wojnie z bolszewikami.

Służył w pułkach artylerii, a także pracował w Państwowym Banku Rolnym. W 1939 roku został zmobilizowany i walczył pod Kutnem. Po ucieczce z niemieckiej niewoli pracował w Warszawie w Banku Rolnym. Po wojnie był delegatem do spraw UNRRY w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, a następnie dyrektorem biura w Urzędzie Rady Ministrów. W latach 1962-1964 przewodniczył Krajowej Komisji Weteranów Powstania Wielkopolskiego. W 1969 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 13 czerwca 1996 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Stefan Andrzejewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.