Tadeusz Wolniewicz
Malarz
- Urodzony
- 16 lutego 1897, Poznań
- Zmarł
- 5 września 1939
- Zawód
- malarz
Tadeusz Wolniewicz, polski malarz, urodził się 16 lutego 1897 roku w Poznaniu i zmarł tam 5 września 1939 roku. Był synem Nikodema, pierwszego prezesa Izby Rzemieślniczej w Poznaniu, i Ludwiki z domu Dutkowskiej. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni profesora Ignacego Pieńkowskiego. W swojej twórczości wykorzystywał węgiel, akwarelę, olej i ołówek, malował także portrety.
Tworzył cykle obrazów nawiązujących do przeszłości i legend Poznania. Do jego prac należą między innymi „Dziady (Guślarz)”, „Apoteoza Moniuszki”, „Ludgarda”, cykl „Królewicz Wron” oraz „Legenda o górze Przemysława”. Wystawiał prace w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu. Obrazy artysty pokazywano w Muzeum Miejskim w Poznaniu do 1939 roku; większość zaginęła podczas wojny. Dwie prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Poznaniu, kilka w Bibliotece w Kórniku, a część w zbiorach prywatnych. Wolniewicz popełnił samobójstwo w dniu otrzymania karty mobilizacyjnej. Po wojnie jego prochy przeniesiono wraz z prochami ojca na cmentarz dla zasłużonych na poznańskiej Skałce.
Na podstawie artykułu „Tadeusz Wolniewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
